Lammyskrabbels.nl

Columns

Blue Monday

Valt er nog wat te lachen? vraagt de Engel van Hoorn.

Zeker wel. Het stemt mij al vrolijk dat dit thema aan de orde komt in de maand, die te boek staat als de meest sombere van het jaar. Toeval of bewuste keuze?

Sowieso blijkt de maandag de zwaarste dag van de week te zijn, heb ik me laten wijsmaken. En januari is de maand die, naar het gevoel van velen, het langst duurt en waarin men reikhalzend uitkijkt naar salaris of uitkering en waarin we ook nog eens die blauwe enveloppen in onze brievenbussen vinden.

Verder is dit de maand waarin de dagen nog donker zijn en de vakanties ver weg.

En last but not least, het blijkt elk jaar weer dat halverwege januari de meeste goede voornemens alweer gesneuveld zijn.

 

Aldus de in depressies gespecialiseerde Britse psycholoog, Cliff Arnall. Hij bedacht in 2005 een, naar eigen zeggen, wetenschappelijk verantwoorde formule, waaruit zou blijken dat de maandag van de laatste volle week van januari de dag is waarop men zich treurig, neerslachtig of weemoedig voelt. Blue Monday. U bent gewaarschuwd. 

Nu werd onlangs bekend dat antidepressiva nauwelijks effect scoort. Men kan net zo goed een placebo nemen.

Ook dat nog. Wat een treurige bedoening. Hoe komen we in hemelsnaam blue monday door zonder met ons hoofd en hart in een dikke mist te verdwijnen?

Het leek mij een strak plan deze column te wijden aan een adequate oplossing, zodat ik u dit keer een zinvol advies mee kan geven. Toch heb ik even gegoogeld of iemand mij niet voor is geweest. En inderdaad. In 2014 kwam een goeroe die lachworkshops geeft op het lumineuze idee het lachrecord te verbreken. Op blue monday.

Ik wist niet eens dat er zoiets als een lachrecord bestond.

 

Het record stond op naam van Museumnacht Rotterdam, vanwege het thema Waterlanders in 2013. Of men net zo lang heeft gelachen tot de tranen over de wangen biggelden, wordt er niet bij vermeld, maar het Guinessbook meldt dat Museumnacht het record van 120 naar 124 heeft gebracht. Die getallen zeggen overigens niets over het aantal vrolijke deelnemers, de hoeveelheid lachsalvo’s of de hoogte van het gegier. Ze betreffen uitsluitend het aantal decibels. Alsof je humor kunt meten aan de sterkte van het geluid. BE-LACH-E-LIJK.

 

Helaas voor de lachgoeroe, zijn opgetrommelde cursisten, volgelingen en andere belangstellenden, mislukte de volgende – en tevens laatste - poging in 2014. De lachintensiteit bleef onder de norm. Volgens een journalist ter plekke was men vergeten iets te bedenken om mensen in een spontane lachbui te laten uitbarsten.

Hoewel er tijdens de aanloop naar dit spektakel nogal wat ruchtbaarheid aan was gegeven, bleef het na afloop oorverdovend stil. Niks decibels. Ik denk dat er een blue tuesday op volgde.

Men hulde zich in zwijgen. Ook de goeroe was het lachen vergaan.

Alleen de criticasters lachten in hun vuistje. Zelf vind ik het meer iets om te huilen.

 

Maar alle gekheid op een stokje. Lachen terwijl je het niet meent leidt tot neplachen. Ook huilen op bevel gaat niet zonder hulpmiddelen, zoals een doorgesneden ui of fisherman's friends. We zien het echt wel of het gemeend is.

Hoewel, ineens moet ik aan Noord-Korea denken.

U herinnert zich vast nog wel de televisiebeelden, een jaar of wat geleden, toen de Grote Leider was overleden?

We zagen een nieuwslezeres die schokschouderend en met een dramatische snik in haar stem, melding deed van het Grote Verlies. En we zagen een volk dat zich massaal in rouwbeklag stortte voor de camera’s van de toegestroomde wereldpers. Het zag er uit als één groot straattheater, dat aanvankelijk op mijn lachspieren werkte, maar waarbij ik al snel begreep dat hier sprake was van een georkestreerde dramatiek. Gewoon volkscultuur.

Zij weeklagen gezamenlijk. Wij houden stille tochten. ’s Lands wijs, ‘s lands eer.

Blijkbaar het kan wel: huilen op commando terwijl het toch gemeend is.

Wellicht gaat het dan net zo als wanneer iemands lach zo aanstekelijk is dat je wel mee mòèt doen, dat vervolgens uitmond in een onbedaarlijk lachen-met-z’n-allen. Wie weet leiden de roerende tranen van één Koreaan tot een huilen-met-z’n-allen Zoiets?

Persoonlijk geloof ik dat emoties zich niet laten sturen. 

Emoties komen en gaan op de golven van de getijden in ons leven.

 

En Blue Monday?

Ik geloof ook helemaal niets van wat die mijnheer Arnall op een blauwe maandag heeft bedacht. Volgens mij wilde hij – net als die lachgoeroe - meer aandacht voor zijn specialisme genereren. Dat gun ik hem best wel, hoor. Daar niet van. Maar om ons dan een depri dag aan te praten. Een hard gelag als je het mij vraagt en te triest voor woorden eigenlijk.

Of om je rot te lachen.