Lammyskrabbels.nl

Columns

Piek(eren)

Het is 2014. Bijna kerst. In mijn huis staat een lege boom. Op de tafel een doos met met versiersels. Om in de stemming te komen zet ik een cd op van de King Singers: we wish you een merry christmas. Het helpt niet.

Elk jaar is het bal en elk jaar op hetzelfde moment. Zodra ik de spullen te voorschijn heb gehaald daalt een wolk van melancholie over mij. Geen idee waarom.

Ik heb geen hekel aan kerst. Ik geniet van kerstavond, van een huis vol kinderen, van concerten en lange wandelingen. Gelukkig ebt dat weemoedige gevoel geleidelijk aan weg.

Maar dat moment met die versieringen voor mijn neus en die groene boom..

Als een duveltje uit de kerstdoos piekt het te voorschijn.  Vraag me niet waarom.

Is het de combinatie van het één en het ander? De haastige tijd, die in december sneller lijkt te gaan dan andere maanden, het naderende einde van weer een jaar voorbij en het donkere decemberlicht. Zou dat het zijn?

Tja, die boom. Vroeger kreeg die een zilveren of witte uitstraling. De laatste jaren lijkt onze boom op die van vorig jaar en het jaar daarvoor. Een klokje van een kleinkind, een wit vogeltje met afgebroken pootjes, twee engeltjes, aangetroffen in de kelder van het huis waarin ik opgroeide en een mislukte bal van papier-maché, waar een verhaal bij hoort. In de top een ster in plaats van de piek.        

Het is meer en meer een boom vol herinneringen geworden. Zou dat het dan zijn?

Hoe dan ook, het gevoel, dat zich laat vergelijken met het wakker worden uit een droom, waaruit ik juist niet had willen ontwaken, valt als een deken over me heen, soms warm en behaaglijk, dan weer verstikkend. Door maar gewoon aan de slag te gaan en mee te neuriën met de singers, sla ik me er wel door heen. Piekeren heeft weinig zin.

 

Piekeren. Zodra bekend is dat er een piekertraining in de steigers staat, blijkt dat nogal tot de verbeelding te spreken. Bij geen van de andere trainingen maak ik mee dat collega’s en andere medewerkers iets roepen in de trant van “kan ik ook meedoen?”

Mijn cursisten hebben nogal wat zorgen aan hun hoofd. Kopzorgen, waar mijn decemberblues bij in het niet vallen. Stukje bij beetje oefenen ze in het ontspannen, het leegmaken van hun hoofden, het onderbreken van gedachten en het bedenken van handvaten waarmee ze hun eigen oordelen te lijf gaan. Stukje bij beetje groeit het vertrouwen in deze missie en in henzelf.

Zo lukt het de één om zich zo te ontspannen dat hij bijna in slaap valt. Een ander heeft het toch aangedurfd een piekerschema in te vullen en een derde bouwt haar medicatie af, om zich niet meer zwaar en suf te voelen.

Wanneer er iets lukt, een doel wordt bereikt en een oplossing goed uitpakt zie ik hem of haar opveren. Het hoofd komt omhoog, de schouders gaan naar achteren, de rug wordt gestrekt.

Op zulke momenten wordt er niet gepiekerd. Er wordt gepiekt.

 

Inmiddels is de boom behangen met herinneringen. Alleen de top nog.

Ik  heb er dit er dit keer maar een piek op gezet.