Lammyskrabbels.nl

Columns

 

Kijk eens de andere kant op...

Onderweg naar huis luister ik met een half oor naar de autoradio. Een paar keer tref ik een autobestuurder, wachtend op een zijweg, tot hij de ruimte heeft om de voorrangsweg op te draaien. Wat me een paar keer opvalt is dat die automobilist niet in mijn richting (voor hem links) kijkt, maar juist de tegengestelde richting in de gaten houdt. Heeft hij mij wel in het vizier? Vraag ik me af. In één geval besluit ik de ander voorrang te verlenen. Voor alle duidelijkheid en veiligheid.

De nieuwslezer laat intussen weten dat onderzoek een flinke kloof aantoont tussen goed opgeleide allochtone (het wordt tijd daar een ander woord voor te verzinnen) jongeren en hun autochtone leeftijdgenoten. Ook als er qua diploma’s, werk- en denkniveau geen verschil is aangetroffen en ondanks alle activiteiten die deze jonge mensen ontplooien om toch maar gunstig in het beeld van de werkgever te komen. En ineens zie ik een overeenkomst met het nieuws: Zoals de automobilist zich teveel op de andere weghelft richt, zo gaat de aandacht te eenzijdig naar de mensen die ondanks kennis en kunde niet aan de bak komen.

Vanaf nu luister ik met een heel oor.

 

Later, in het journaal, zie ik hoe deze jongeren met een MBO of HBO-diploma naar een jobcoach gaan, presentatietrainingen bezoeken en zich suf netwerken, zonder dat het de kloof kleiner maakt. Wie doet hier nu wel en wie niet zijn stinkende best?

Tien minuten later volgt Hollandse Zaken. Dit keer gaat het over de werkloosheid onder 55-plussers. Mensen die na vele jaren dienstverband hun baan zijn verloren met alle nare gevolgen van dien. Mensen die ik weet niet wat verzinnen om maar te voldoen aan alle eisen die op hen losgelaten worden. Iemand, een arbeidswaardige zestiger, had zelfs onze premier een brief geschreven. Ruim twee maanden later krijgt hij een reactie: “Beste mijnheer.., waar werkgevers behoefte aan hebben is aan mensen die de mouwen opstropen...”

Ik tuimel bijna van mijn stoel van schrik en realiseer me onmiddellijk dat onze regering geen idee heeft wat er aan de hand is. En ook nu weer blijkt dat de focus voortdurend wordt gelegd op die werkloze 55-plusser. Hij, zij moet dit en dat, zus en zo, meer hier dan daar, of andersom. De verantwoordelijkheid ligt eenzijdig bij de werkzoekenden. Geen microfoon onder de neus van de werkgever, geen filmpjes van werkgevers die vertellen wat hun aandeel is en wat zij daaraan zouden kunnen doen. Niets daarvan.

 

Voor ik mijn bed op zoek lees ik op teletekst dat de Europese Commissie voet bij stuk houdt wat betreft gelijk loon voor gelijk werk voor werknemers in alle lidstaten. Een Poolse vrachtwagenchauffeur hoort hetzelfde te verdienen als een Nederlandse truckbestuurder en tenminste het minimumloon. Het lijkt mij een eerlijke zaak, maar het zet me wel aan het denken. Blijkbaar nemen werkgevers liever geen mensen in dienst die niet Jansen, de Boer of van der Sluis heten, behalve als hij hen minder loon hoeft te betalen. Nu kan ik me bij dat laatste nog wel wat voorstellen. Een werkgever moet het ook maar zien te rooien en wellicht vindt hij geen mensen uit eigen land die het werk willen doen, maar het is wel meten met twee maten.

Gelukkig voor alle werknemers houdt de Europese commissie de rug recht in deze situatie. Ook wanneer regeringen van Oost-Europese landen de herziening van de detacheringsrichtlijn willen blokkeren. Hun zorg dat het voor werkzoekenden uit het Oosten lastiger wordt werk te vinden kan ik wel begrijpen, maar het aanpakken van ongelijkheid en het voorkomen van moderne slavernij en uitbuiting mag wat mij betreft zwaarder wegen.

Ongelijkheid heeft altijd negatieve gevolgen voor iedereen. Ook voor jongeren uit families met een niet-Nederlandse achtergrond, die hierdoor geen toekomst kunnen opbouwen, kan teleurstelling op teleurstelling leiden tot een negatieve houding versus de samenleving waarvan zij deel uit maken. Net als autochtone werkzoekenden overigens, die nu nog te maken hebben met verdringing.

Kortom, beste werkgevers, vakbonden, brancheorganisaties, UWV en overheid, leg de focus nu eens op de voor jullie tegengestelde richting. Kijk eens naar de werkgevers, vraag naar het waarom en hoe, wat kunnen zij doen om de kloof te dichten? Laat hen eens een flinke draai geven aan het stuur, zodat iedereen de ruimte krijgt.

Net als die automobilist, gisteren.